Gewoontes · 5 minuten lezen

Half goed, maar dan wel het hele jaar

Drie weken waarin alles klopt, en dan negen maanden niets. De rekening daarvan valt slechter uit dan je denkt.

Je kent de eerste week. Alles is voorbereid, de koelkast is vol met de juiste dingen, je weet precies wat je eet en wanneer. Het gaat goed en het voelt goed.

Week drie is meestal waar het kantelt. Er komt een verjaardag tussen, of een week waarin je gewoon te moe bent. En omdat het systeem alleen werkt als je het volledig doet, valt het in één keer weg. Niet een beetje minder goed. Weg.

Reken het eens uit

Neem drie weken waarin je het bijna perfect doet. Dat zijn eenentwintig dagen waarop je precies at wat je van plan was. Daarna, laten we eerlijk zijn, een lange periode waarin je er niet meer mee bezig bent.

Neem daarnaast een jaar waarin het gewoon meestal lukt. Niet perfect. Sommige dagen zitten er ver naast, sommige weken zijn een rommeltje. Maar je bent er wel nog mee bezig in maart, en in juli, en in november.

Die twee zijn niet vergelijkbaar. Het tweede is een veelvoud van het eerste, en het is bovendien het enige van de twee dat nog bestaat tegen de tijd dat het jaar om is.

Waarom het strenge plan het altijd verliest

Een streng plan vraagt alles wat je hebt. Dat lukt zolang je er zin in hebt, en die zin is de eerste weken groot. Maar er zit geen marge in. Eén slechte week, en er is niets om op terug te vallen, want de hele constructie was gebouwd op dagen waarop alles meezit.

Een losser plan vraagt minder, en precies daarom overleeft het een verjaardag, een deadline of een griep. Het buigt in plaats van te breken. Dat voelt in maart minder indrukwekkend dan de eerste versie, en in november is het het enige dat er nog staat.

Dit is geen pleidooi om het rustiger aan te doen

Het punt is niet dat inspanning er niet toe doet. Het punt is welke inspanning het overleeft.

Een aanpak die je twee jaar volhoudt is zwaarder dan een aanpak die je drie weken volhoudt, alleen zit het gewicht ergens anders. Het zit niet in hoe streng een enkele dag is, maar in of je er na een slechte week nog aan begint. Dat is het moeilijke deel, en het is ook het deel dat telt.

Hoe half goed er in de praktijk uitziet

• Je weet ongeveer wat je op een dag binnenkrijgt, ook op de dagen waarop het ruim uitvalt.
• Een week overslaan is geen reden om te stoppen. Je pikt het gewoon weer op.
• Er is geen dag waarop het opnieuw begint, want het is nooit gestopt.
• Je meet in maanden, niet in weken. Wat één dinsdag deed is ruis.

Dat klinkt minder ambitieus dan een streng schema. Het levert alleen meer op, omdat het er nog is.

Waar Lou hierin past

Lou is gebouwd op de aanname dat je gaat afwijken. Sla je een week over, dan staat je plan er daarna gewoon nog. Er is geen streak die breekt, geen rood cijfer dat je eraan herinnert dat je iets fout deed. Eén foto van je bord en de dag staat erop, ook een dag die ver naast je doel zat.

Want dat is uiteindelijk het enige wat een jaar van drie weken onderscheidt: of je in week vier nog een bericht stuurt.